یکی بود، یکی نبود. زیر سقف قشنگ آسمون، غیر از خدای مهربون هیچ‌کس نبود. توی یک شب صاف و پرستاره، ستاره‌ی نقره‌ای مهربونی بیدار بود. ستاره‌ی نقره‌ای، نرم و پاورچین روی ابرا سر می‌خورد. او از اون بالا، خواب خوش خونه‌ها رو تماشا می‌کرد. همه‌جا ساکت، امن و غرق در آرامش بود. بوی خنک نسیم و عطر گل یاس توی هوا پیچیده بود. ستاره‌ی کوچولو آروم اومد کنار پنجره‌ی اتاق دلبندم قشنگم. دید دلبندم قشنگم خیلی راحت توی رختخواب نرمش دراز کشیده. ستاره بال‌های نقره‌ای‌اش رو با مهر و لبخند باز کرد. نور گرم و طلایی ستاره، توی اتاق پخش شد. بعد با صدایی خیلی ملایم، مثل لالایی شبونه زمزمه کرد: «سلام نازنینم، روز قشنگت به خیر و شادی گذشت؟ نگاه کن، همه‌ی پرنده‌ها رفتن لای شاخه‌ها خوابیدن. گل‌های قشنگ باغچه، سرشون رو روی برگ‌ها گذاشتن. چشم‌های بسته‌ی گل‌ها، غرق در خواب و آرامشه. اتاق دنج تو، پر از حس امنیت و نوره. مامان و بابا کنارتن و دلشون به بودنت گرمه. حالا یه نفس عمیق و خنک با من بکش. هوا رو خیلی آروم و شمرده بده بیرون. دست‌ها آزاد و رها، پاها کاملاً گرم و راحت. پلک‌های خوشگلت سنگین سنگین شدن جان دلم. یه خمیازه‌ی نرم و شیرین بکش، مثل پروانه‌ها. چشمات دارن آروم‌آروم و با نوازش بسته می‌شن. شب بخیر گل قشنگم، شب بخیر دلبند نازم. خواب‌های شیرین و پر از ستاره‌های نقره‌ای ببینی. آروم آروم بخواب، فردا روز پر از شادیه...»

یکی بود، یکی نبود. توی دل جنگلی سرسبز و قشنگ، روباه موطلایی زندگی می‌کرد. اسم این روباه باهوش و دوست‌داشتنی، برفی بود. امشب، ماه مثل یک قرص نان طلایی می‌تابید. برفی یک فانوس کوچیک از برگ‌های شب‌تاب در دست داشت. نور فانوس، جنگل تاریک رو گرم و روشن می‌کرد. برفی آروم‌آروم و پاورچین‌پاورچین، میون درختا قدم می‌زد. دید خرگوش کوچولو، زیر برگ پهن توت خوابیده. سنجاب نازنین، دم پشمالوش رو دور خودش پیچیده بود. چشم‌های قشنگ سنجاب بسته بود و آروم نفس می‌کشید. برفی لبخند زد و فانوسش رو روی زمین گذاشت. رو کرد به پنجره‌ی اتاق و با صدای مخملی گفت: «می‌دونی دلبندم، تاریکی شب اصلاً ترسناک و نگران‌کننده نیست. تاریکی شب، درست مثل یک پتوی مخملی سیاهه. خدا این پتو رو روی زمین می‌کشه تا همه استراحت کنن. چشم‌های خسته از بازی، توی تاریکی آروم می‌گیرن. همه‌ی دوستامون توی بغل امن خونه‌هاشون خوابیدن.» برفی یک خمیازه‌ی کشدار و راحت کشید. فانوس کوچولوش رو با یک فوت نرم خاموش کرد. «سرت رو بذار روی بالش نرم و پنبه‌ای. دست‌ها و پاهات شل، بی‌حرکت و کاملاً رها. پتو رو تا روی شانه‌های کوچیکت بالا بکش. یک دم عمیق، و یک بازدم خیلی آرام. چشمات چقدر سنگین شدن و به خواب می‌رن. شب بخیر کوچولوی نازم، با آرامش بخواب...»

یکی بود، یکی نبود. توی اعماق اقیانوسی آبی و زلال، وال مهربونی زندگی می‌کرد. اسم این وال بزرگ و دل‌رحم، نیلو بود. شب که می‌شد، سطح آب دریا مثل آینه برق می‌زد. صدای موج‌های آروم دریا، شبیه یک لالایی دلنشین بود: شوووش... شوووش... آب آروم میومد لب ساحل و برمی‌گشت. نیلو یک صدف مرواریدی قشنگ از کف دریا بالا آورد. صدف باز شد و نوری ملایم و آبی همه‌جا تابید. نیلو با صدایی نرم، شمرده و نوازشگر گفت: «عزیز دلم، همراه با موج‌های دریا نفس بکش. وقتی موج میاد، یک نفس عمیق و خنک بکش: یک، دو، سه. وقتی موج برمی‌گرده، هوا رو خیلی آروم فوت کن بیرون. ببین چقدر بدنت سبک و رها شده دلبندم. درست مثل یک پر سپید روی آب شناوری. تمام خستگی‌های بازی امروز، از تنت دور شدن. موج‌ها دارن با مهر برات لالایی می‌خونن: شوووش... شوووش... پلک‌های قشنگت دارن سنگین می‌شن. دست‌ها رها، پاها خواب‌آلود و تشک گرم و نرم. چشم‌ها بسته، دریا آروم و اتاقت پر از امنیت. شب بخیر جان دلم، آروم آروم بخواب...»

یکی بود، یکی نبود. بالای تپه‌ای سرسبز و زیبا، خرس مهربونی نشسته بود. اسم این خرس تپل و دوست‌داشتنی، بامی بود. آسمان غروب کرده بود و ابرهای سپید رد می‌شدن. تکه‌ابرها مثل گلوله‌های پنبه‌ای، نرم و سبک حرکت می‌کردن. بامی لبخند زد و برای مسافران شبانه دست تکان داد. ناگهان قطاری رویایی با واگن‌های ابری از راه رسید. بامی با صدایی بم، گرم و پر از محبت گفت: «بیا دلبندم، سوار قطار نرم خواب شو. کف این واگن‌ها پر از پرهای لطیف پرنده‌هاست. بالش‌های ابری، عطر بهارنارنج و گل یاس می‌دن.» قطار ابرها خیلی آرام روی ریل‌های نقره‌ای راه افتاد. هوووف... هوووف... صدای چرخ‌ها آرام و خواب‌آلود بود: چیک... چیک... تق... تق... نسیمی خنک صورتت رو نوازش می‌کرد. بامی زمزمه کرد: «پاهات رو روی پنبه‌ها دراز کن. کمرت رو رها کن، انگار توی هوا معلقی. سرعت قطار داره کمتر و ملایم‌تر می‌شه. همه مسافران روی بالش‌ها به خواب رفته‌اند. یک خمیازه‌ی بزرگ از خرس مهربون: هووووم... پلک‌هات سنگین شدن و آرامش وجودت رو گرفته. سرت رو بذار روی بالش نرم، چشم‌ها بسته. شب بخیر مسافر کوچولو، با آرامش بخواب...»

یکی بود، یکی نبود. پشت کوه‌های بلند و بلورین، باغی رویایی بود. توی این باغ جادویی، یک ساعت شنی بزرگ می‌درخشید. دانه‌های طلایی شن، آرام و بی‌صدا به پایین می‌ریختن: فیش... فیش... با هر دانه، شب آرام‌تر می‌شد. فرشته‌ی مهربان با لباس شب‌رنگش، به اتاق نگاه کرد و گفت: «دندان‌های مرواریدی تمیز، بعد از مسواک می‌درخشند. لباس خواب نرم و تمیز، به تن نشسته است. همه‌چیز برای یک سفر شیرین به رویاها آماده است.» فرشته دستش را بالا برد و ستاره‌ها را شمرد: «یک ستاره‌ی آرام... دو ستاره‌ی صبور... سه ستاره‌ی خواب‌آلود... چهار ستاره‌ی مهربان...» صدای نرم ساعت شنی در سکوت شب محو شد. دانه‌های شن به پایان رسیدند و وقت استراحت شد. دیگر لازم نیست به هیچ چیزی فکر کنی دلبندم. فردا روزی پر از بازی، خنده و شادی خواهد بود. حالا نفس عمیق بکش، پلک‌ها سنگین و آرام. چشم‌های قشنگت رو ببند، آروم آروم. شب بخیر فرشته‌ی کوچولوی من، خواب‌های طلایی ببینی. آرام و آسوده بخواب جان دلم...

یکی بود، یکی نبود. زیر گنبد نیلگون آسمان، غیر از خدای مهربان هیچ‌کس نبود. توی شبی خنک و آرام، نسیمی ملایم میان شاخه‌ها می‌پیچید. پروانه‌ی کوچولوی نقره‌ای به ماه تابان نگاه کرد. ماه با نوری گرم، دستان نوازشگرش را به سوی او کشید. ماه با صدایی خواب‌آلود گفت: «بیا با هم به آسمان برویم.» پروانه همراه با دلبندم قشنگم راهی سفر پروانه‌ای شد. آنها نرم و سبک از روی کوه‌های برفی عبور کردند. دریاچه‌های آرام، تصویر نقره‌ای ماه را در آغوش داشتند. با هر نفس عمیقی که می‌کشیدند، ستاره‌ها درخشان‌تر می‌شدند. پلک‌های پروانه و دلبندم قشنگم، سنگین‌تر و سنگین‌تر می‌شد. وقتی به قصر ابرهای پنبه‌ای رسیدند، پروانه روی گلبرگی خوابید. بال‌های لطیفش را جمع کرد و چشم‌هایش را بست. یک نفس عمیق و خنک: دم... و بازدم. سکوت شب، همه‌ی دنیا را در آغوش گرفته بود. شب بخیر پروانه‌ی قشنگم، شب بخیر دلبند نازم. با خیالی آسوده و آرام بخواب...

یکی بود، یکی نبود. توی دل جنگلی سرسبز، روباه کوچولویی به اسم روبی بود. روبی یک فانوس طلایی داشت که با مهربانی نورانی‌تر می‌شد. امشب سنجاب کوچولو لای شاخه‌ها لانه‌اش را گم کرده بود. روبی فانوسش را روشن کرد و دست سنجاب را گرفت. آنها با هم به سوی لانه‌ی امن درختی حرکت کردند. برگ‌های پاییزی زیر پایشان نرم نجوا می‌کردند: خش... خش... جنگل غرق در نور دوستی، مهر و آرامش شد. جغد دانا از روی شاخه‌ی بلوط با صدایی آرام گفت: «مهربانی، قشنگ‌ترین نوری است که قلب‌ها را گرم می‌کند.» سنجاب کوچولو در لانه‌اش آسوده و آرام خوابید. روبی هم خسته و شاد، به لانه‌ی دنج خودش برگشت. فانوس را فوت کرد و سرش را روی برگ‌ها گذاشت. یک نفس عمیق و آرام، پلک‌های سنگین و خسته. چشم‌ها بسته، تاریکی امن و رختخواب گرم. شب بخیر روباه کوچولو، شب بخیر دلبندم. آرام و آسوده بخواب...

یکی بود، یکی نبود. در اعماق دریای زلال و آرام، دلفین مهربانی زندگی می‌کرد. دلفین عاشق شنیدن نغمه‌ی امواج در دل شب بود. امشب او یک صدف درخشان پیدا کرد که مرواریدی درونش بود. دلفین صدف را باز کرد و نوری ملایم در آب تابید. ماهی‌های رنگارنگ گرد هم آمدند و نفس عمیقی کشیدند. حباب‌های نقره‌ای، آهسته به سوی سطح آب بالا می‌رفتند. صدای آب مثل گهواره بود: شوووش... شوووش... دلفین زیر سایه‌ی مرجان‌های نرم، باله‌هایش را رها کرد. پلک‌هایش سنگین شدند: یک... دو... سه... نفس عمیق، خستگی‌ها رها و چشم‌ها بسته. او در رویاهایش، با وال‌های مهربان همبازی می‌شد. شب بخیر دریای آبی، شب بخیر دلبند نازم. با قلبی پر از آرامش بخواب...