یکی بود یکی نبود، در شبی آرام و پرستاره، نسیم خنکی روی شاخه‌های درخت بید می‌وزید. پروانه کوچولوی نقره‌ای به ماه نگاه کرد و لبخند زد. ماه مهربان با نوری طلایی دست‌هایش را دراز کرد و گفت: «بیا با هم به گردش در میان ابرها برویم.» پروانه کوچولو با دلبندمان همسفر شد. آن‌ها از روی کوه‌های برفی و دریاچه‌های آرام رد شدند. با هر نفس عمیقی که می‌کشیدند، ستاره‌ها درخشان‌تر می‌شدند و پلک‌های پروانه کوچولو سنگین‌تر. وقتی به قصر ابرها رسیدند، پروانه نرم روی برگ گل بابونه دراز کشید و با خاطری شاد و آرام به خوابی عمیق و شیرین فرو رفت...